Zotte kinders heb ik!

Zot in de allerbeste zin van het woord wel te verstaan. Hoe slecht ik ‘s morgens mijn bed uit kan, als ik Kleine Zoon ga halen, ben ik mijn ochtendhummetje vergeten. Grote Zoon is op dat moment vaak – net als ik – niet goedgeluimd, dus die helpt niet. Geen erg. We begrijpen elkaar. Gewoon stilletjes laten doen, dan gaat dat wel over.

Kleine zoon deed deze morgen helemaal alleen zijn pyjamabroek aan! Applaus! Hij is tenslotte net 2 jaar. Ik vind dat heel knap van hem. Ook al was het de bedoeling dat hij zijn joggingbroek aandeed, op zo’n momenten zijn dat details. Daarna neusje spoelen met fysiologisch serum. Jaja, ook  hier zijn de snotjes gearriveerd. Dat doet hij liefst zelf. Hij houdt het vast, stopt het in de juiste gaten en ik mag duwen op de ampul. Als het koude spul door zijn neus vloeit en in zijn keel terechtkomt, gilt hij luid “WIEEEEE”. Ik vind het vies, maar hij vindt het de laatste dagen grappig. Houden zo! Het heeft invloed op Grote Zoon. Hij zat net ook zijn neus te spoelen in de zetel. En nu liggen ze in bed. Kleine Zoon zingt uit volle borst “hihihiii hahahaaa” en dan iets wat een klein beetje lijkt op “ik stond erbij en ik keek ernaar”.

Als ik dat van hierboven nu teruglees, is het eigenlijk niet zo spectaculair. Het zal weer zo’n verhaal zijn waar je de mama moet zijn van de kinders in kwestie. Een foto zou goed zijn. Maar omwille van mijn dubbelleven doe ik niet mee aan foto’s met mensen op. En zoeken naar stand ins duurt te lang. Het moet een hobby blijven, niwaar?

Werken tot een kot in de nacht

Het is niks voor mij. Zo wakker blijven tot 2 uur ‘s nachts om een job af te krijgen, ik kan daar niet tegen. Als student was ik ook al niet goed in het doortrekken van nachtjes. Ik functioneer dan niet meer zoals het hoort en de volgende dag al helemaal niet. En in mijn geval moet er de volgende dag terug volle bak gewerkt worden dus het lost niets op. Nu moet ik seffes de klant bellen met de boodschap dat het écht niet mogelijk is om vandaag een eerste proef klaar te krijgen. En hoe raar het ook klinkt, het is in het voordeel van mijn geloofwaardigheid. Want ik had oorspronkelijk begin volgende week doorgegeven als haalbare deadline. Maar ze pitsten er altijd een dagje meer  af. Waarschijnlijk dacht men ‘we kunnen maar proberen, niwoar?’ En gelijk hebben ze. Maar helaas.

De hubs was wel heerlijk solidair. Hij stond met de late en heeft me nog gezelschap gehouden tot 1 uur. Hij had ook nog de keuken verder opgeruimd. Want dat had ik maar half en half gedaan. Sweet hé. Jammer genoeg was hij deze morgen iets minder solidair… Hij kon och arme niet uit zijn bedje! Schattig wel. Vrouwen zijn toch superwezens hé.

Allé vooruit, we vliegen er terug in. Deze avond ga ik gewoon naar de Slimste Mens kijken en daarna lekker maffen. Hmmm…

Koelkast

Een verzameling van eender wat, vind ik per definitie leuk. Koelkasten bijvoorbeeld, zoals Miss Puntkomma vond. Hier is de onze:

De kip van de receptie

Onder de boom een Bongobon gekregen! Om te relaxen. Ik heb die bon TWEE jaar geleden gekregen en hij ligt hier nog. En dat is écht niet omdat ik er niet blij mee ben, begrijp me nu niet verkeerd. Maar eerst was ik hoogzwanger, dan had ik een kleine baby, ondertussen waren we aan het bouwen, er moest ook nog verhuisd worden, zonder verlof. Toen had ik mijn mama dezelfde cadeau gegeven zodat we samen konden gaan en dan werd het helemaal lastig om een datum te vinden. Ondertussen zijn we met vier en we hadden datum en plaats afgesproken. So far so good.

Ik bel naar Hotel X om te reserveren, want we zouden de relaxsessie combineren met een lekker diner, een overnachting en de volgende dag shoppen in Maasmechelen Village. De receptioniste zei dat er enkel nog plaats was in de duurdere kamers. Oké, zeg ik, ik bel even om te overleggen en bel u binnen 10 minuutjes terug. Prima, zegt zij. Ik bel mijn compagnons op. Goed, we nemen de duurdere kamers. We gunnen onszelf dat.

Nog geen 5 minuten later bel ik terug naar de madam van het hotel. Maar ik krijg iemand anders aan de lijn. No prob, ik kan bij haar ook wel reserveren. Ik moest trouwens bellen omdat die Bongobon er ook bij moest gereserveerd worden en dat gaat niet online.

• Zij: Er zijn geen kamers meer vrij die dag.
• Ik: Hoow, hoe kan da? Ik heb 5 minuutjes geleden gebeld en toen waren er nog minstens 2. Nu plots niet meer?
• Zij: Neen, er zijn geen kamers meer vrij die dag.
• Ik (totaal flabbergasted): Hoe kan dat? Zijn die dan op die 5 minuten plots weg?
• Zij: Maar 5 minuten geleden waren er óók al geen kamers meer vrij.
• Ik: Maar uw collega zei net van wel?
• Zij: Er zijn geen kamers meer vrij en 5 minuten geleden waren er ook geen meer.

Ben ik nu een onozel wicht of is dat een onbeschofte receptioniste. Er klopt iets niet. Ofwel heeft haar collega zich vergist en waren er inderdaad geen kamers meer vrij. Kan gebeuren, spijtig voor mij. Ofwel werden de kamers tijdens die 5 minuten gereserveerd. Kan ook gebeuren. Eveneens spijtig voor mij. Of verzin een excuus. Lieg tegen mij. Een leugentje om bestwil, daar heb ik geen problemen mee. Maar doe toch niet zo. Kip.

Mijn dubbelleven

Flavie is mijn nickname. In het echte leven heb ik een voze naam, maar ik heb ermee leren leven Als Flavie doe ik mijn goesting. Niemand gaat deze naam linken aan mij en dat is de bedoeling. Want ik heb al gemerkt dat Google snel is in het oppikken van mijn naam waar ik liever niet opgepikt wil worden. Niet dat ik geheimen of schandalen kom vertellen, dat niet, maar … sommige zaken zijn nu eenmaal niet voor iedereen bestemd.

Als beroep doe ik ‘iets in de grafische sector’. Ik ben zelfstandig, dus het is goed als ik makkelijk vindbaar ben op internet, kwestie van klanten te blijven hebben. Die (potentiële) klanten hoeven niet te weten wanneer mijn soep overkookt bijvoorbeeld. Bij nader inzien heeft niemand daar boodschap aan, behalve degene die het mag opkuisen… Maar ik wijk af, volle bak twitteren en bloggen onder mijn echte naam, doe ik niet.

Maar ik wil wel aanwezig zijn op Twitter. Je weet nooit wie je tegenkomt hé. Dus ik heb me ook onder mijn echte naam geregistreerd. Het is nog een beetje zoeken wie ik met welke account volg, maar ik denk wel dat het goed komt. Eerlijk als ik ben, voelt het nu alsof ik sommige Twitterati of Tweeps of Twitteraars of whatever belazer door hen dubbel te volgen. Waarschijnlijk ligt niemand hier wakker van hoor, maar ik heb zin om ze allemaal een DM’ke te sturen met de boodschap “hey, ik ben ook dingske, het is maar dat ge’t weet”. Onozel, I know!

Mijn sneeuwbotjes

Dit zijn mijn verschrikkelijke-sneeuwmanbotten. Oorspronkelijk ging ik gaan voor een sober paar, maar ergens is het redelijk foutgegaan. En nu loop ik rond met deze. Steeds met skinny broeken weliswaar! Toch ben ik oprecht bang om tegengehouden te worden door de fashionpolice… Mensen lachen me spontaan toe als ik passeer. Heb ik anders nooit voor!

Eerst dacht ik dat het om konijnenbont ging. Konijnen zijn schattig, maar er zijn mensen die ze opeten. Veel zelfs. Dus vind ik het redelijk oké om die vacht dan te gebruiken om mijn voetjes warm te houden. Ik ben uiteraard wel tegen bont om bont. Maar op het etiket staat dat het fake fur is. 100% polyester. Even better, want ze zien er echt uit. En ze zijn megazacht.

Het is al mijn tweede paar dit jaar. Omdat ik Uggs te duur vond, ben ik voor een goedkopere versie gegaan. Mijn eerste paar ziet er normaal. Maar ik durf er niet mee in de sneeuw, want ze zijn niet waterdicht. Mijn tweede paar is dit. En om die waterdicht te maken, moet er een plastiek in die ervoor zorgt dat ik piep en kraak. Plus ik zie eruit alsof ik op de Noordpool woon.

Moraal van het verhaal: ga niet steevast voor de goedkoopste optie want in the end ben je vaak meer geld kwijt! En ook: impulsaankopen zijn gevaarlijk. En ook: wacht niet te lang om sneeuwbotten te kopen zodat je kunt kiezen.

Selectief lui zijn

Ik ben een rommelmie, een prullenmie, een sloddervos. Dat was ik al als kind en hoewel het al fel is verbeterd, ik ben nog steeds een ramp op gebied van ordentelijkheid. Ik slaag er maar niet in om het huis aan de kant te houden. Dat komt deels doordat ik ook een beetje lui ben. Het hangt ervan af waarvoor het is. Als het om te twitteren is, heb ik nog wel wat energie over. Of om iets te gaan eten met vrienden, geen probleem. Maar als de keuken moet opgeruimd worden, of het speelgoed van de kinderen, dan voel ik me ineens zo moe worden. Het gaat wel ieder jaar iets beter. Dus tegen de tijd dat ik met pensioen kan, zal ik een ware Bree Vandecamp geworden zijn. Maar zover zijn we nog lang niet. Dus: we zitten nog in de rommel.

Je zou je ook kunnen afvragen waarom ík altijd alles moet opruimen. Oké, dat van mezelf. Maar waarom ook dat van onze 2 zonen? De hubs zou het zelf wel doen, moest ik een beetje een goed voorbeeld geven. Maar dat doe ik niet, dus ook hij laat geregeld vanalles slingeren.

Het rare is dat 2 heel goede vriendinnen van me heel netjes zijn. De hubs was dat vroeger ook, maar ik heb hem bekeerd. Zou dat dan toch waar zijn van Opposites attract? Maar nu even terug naar de vriendinnen. Toen ik 16 was, ging ik eens bij een van die vriendinnen logeren. Terwijl ik even op haar stond te wachten in de living, had ik de afstandsbediening gepakt om te bekijken en dan weer teruggelegd. Zij vroeg meteen wie dat kaske verlegd had! Alles had zijn plekje. Oké, dat is er natuurlijk los over. Maar als je er komt, eender wanneer, is haar huisje opgeruimd. Ik heb bewondering voor zo’n mensen.

We zijn 10 januari. Voor goede voornemens is het nooit te laat. Ik neem me nu écht eens voor om een voorbeeld te nemen aan de ordelijke vriendinnen. Vandaag heb ik al de zithoek opgeruimd waar eigenlijk hoofdzakelijk speelgoed lag te slingeren. Coldturkey stoppen met rommel zou gevaarlijk zijn om te hervallen, dus laten we het stap voor stap doen. Vandaag enkel de zithoek. Morgen ook de eettafel. Yes, we can!