Weet je waar ik echt het vliegend sch*t van krijg? Van mensen die de ene dag een vriendelijke babbel doen en de volgende dag hun hoofd draaien als je goeiedag zegt. Ik kan daar niet tegen. Ofwel zeg je ALTIJD dag, ofwel NIET! Kunnen we dat misschien op voorhand even afspreken? Ja?
De madam in kwestie heeft ook kinderen. En die spelen met de onze. We zijn al bij mekaar over de vloer geweest. We hebben zelfs al samen een schoolactiviteit gedaan. En toch, en toch. Een vriend van ons denkt dat ze een ochtendhumeur heeft. En inderdaad ‘s morgens zegt ze per definitie niets. Dat is handig, dat weten we al. Als je dan bijna tegen elkaar fietst, weet je dat je geen moeite moet doen om sorry of hallo te zeggen, want ze antwoordt toch niet. We besparen ons die moeite. En ik zeg ‘we’, want de hubs krijgt er ook het vliegend van.
Maar ‘s avonds is moeilijker. Dan kan het zijn dat ze een babbeltje komt doen, of dat je jezelf belachelijk maakt door goeiedag te zeggen en een blik terugkrijgt van ‘ken ik u?”
Waarom toch zo moeilijk doen? Zeg toch gewoon effe dag! Of knik eens, da’s voor mij al genoeg. Maar doe toch niet zo, kip.
