Archief voor februari, 2010

Op stoffenjacht

Zo’n rokje(s) wil ik hebben! Het lijkt me een goed model voor de meeste vrouwen. Ik vond het hier bij meisjesmama. Dat is blijkbaar een handige dame! Eerst het patroon bestellen, dan op stoffenjacht en last but not least een goede naaister zoeken want het is niet zo eenvoudig als het eruit ziet, heb ik gelezen.

Rustgevende snoepzakjes

Normaal gezien ben ik tegen oververpakking. Milieu en al. Afvalbeperking. Ik geef dan ook vaak niet voorverpakte koekjes mee naar school in een doosje dat ik dagelijks proper afwas. Maar voor deze snoepzakjes van Haribo maak ik een uitzondering. Die zijn namelijk zó handig! Anders is het altijd een gezeur over hoeveel van die snoepjes en hoeveel van die, want een tutter is groter dan een smurf en broer heeft 5 beertjes gekregen en dat is niet eerlijk. Met deze zakjes kiezen ze gewoon een uit en that’s it! Oké, ook die worden ze na een tijd beu, maar we kunnen er altijd op terugvallen en dat vind ik een rustgevende gedachte inzake snoepgoed. Voilà.

Les Zerkiens – bandieten

Les Zerkiens – Bandieten

Een poppenspel zonder woorden. Eerst vond ik het een beetje storend dat je de poppenspelers zo duidelijk zag, maar waarschijnlijk hebben alleen grote mensen daar last van. Het was eigenlijk wel een grappig stukje. Grote Zoon heeft in ieder geval heel hard gelachen. Meer info: www.zerk.be

De ochtend van vandaag

Ik ben deze morgen zo slechtgezind opgestaan! Ik zag het echt niet zitten om mezelf presentabel te maken en dan nog eens helemaal alleen voor de 2 Zonen te zorgen. Sowieso ben ik geen ochtenmens. Maar de laatste jaren ben ik nog meer heel eventjes slechtgezind. Meestal gaat het over als de Zonen er zijn. Maar vandaag dus niet. Ik heb mijn uiterste best gedaan om het niet op hen uit te werken, maar echt helemaal is dat niet gelukt. Ze vroegen er ook om. Seg, zo zagen! Pfff. Ik was echt content dat Grote Zoon naar school kon gaan en Kleine Zoon naar oma. Lekker rustig werken, zonder gezeur van kinderen. En daar voel ik me dan weer schuldig om, dat ik blij ben dat ik er even niet voor moet zorgen…

Nu is het zo dat ik een alleenwerker ben. Geen collega’s dus om tegen te babbelen. Daarom nog heel eventjes een babbeltje gaan doen met de schoonzus, enkele blogpostjes gelezen, nu dit even schrijven en I’m good. Humeur is terug in orde. Het is al kwart over tien, dus hoog tijd om eindelijk eens aan de dagtaak te beginnen.

Restaurantmanieren

Met kinderen op restaurant gaan is altijd een avontuur. En ik denk dan, vooral met de onze, maar dat zullen nog wel ouders denken. Wij zijn geen opgevers en blijven proberen! Gisteren zijn we voor pizza gegaan in het eetkafee, samen met vrienden die ook 2 zoontjes hebben. Man man man, volgende keer kunnen we beter onder een andere naam reserveren!

Als we op zondag gaan, proberen we vroeg genoeg te reserveren zodat we toch nog op tijd thuis zijn. Maandag school hé. Dus om 17u15 waren we ter plaatse. Een grote tafel voor 8 stond klaar voor ons. Het was er kindvriendelijk, want er was speelgoed voorzien, kinderstoelen, een speciaal kindermenu en zelfs een ikea beker voor Kleine Zoon.

Spokie – zo ga ik Grote Zoon vanaf nu maar noemen, denk ik – is een beetje crazy want één van de andere jongens is zijn beste vriend en ze hadden mekaar al bijna 2 volledige dagen niet gezien. Kleine Zoon – voor hem moet ik nog iets verzinnen – is altijd een beetje crazy wegens 2 jaar en gewoon een gekke peuter. De vierde jongen is vrij rustig.

Waar trek je de grens? Hoe hou je ze op hun stoel? Moeten ze op hun stoel blijven zitten? Voor mij hoeven ze niet op hun stoel te blijven zitten, maar hou het een beetje rustig. Het was niet makkelijk. Ze hadden eigenlijk beter enkele rondjes rond de blok gaan lopen tot het zot eraf was. Speelgoed had ik bij. Meer dan 4 auto’tjes, voor ieder eentje. Maar natuurlijk wilden ze allemaal met dezelfde auto spelen. En Kleine Zoon laat zich niet doen. Met hem kan je nog geen deals maken. Als hij die auto wil, wil hij die auto, geen andere en al helemaal geen vliegtuig.

Het komt erop neer dat het op sommige momenten overdreven druk was, op andere heel leuk en op nog andere om door de grond te zakken van schaamte. Al bij al moeten onze kindjes hun restaurantmanieren nog veel oefenen! Dus we zullen het nog moeten doen.

De kip die meestal niets zegt

Weet je waar ik echt het vliegend sch*t van krijg? Van mensen die de ene dag een vriendelijke babbel doen en de volgende dag hun hoofd draaien als je goeiedag zegt. Ik kan daar niet tegen. Ofwel zeg je ALTIJD dag, ofwel NIET! Kunnen we dat misschien op voorhand even afspreken? Ja?

De madam in kwestie heeft ook kinderen. En die spelen met de onze. We zijn al bij mekaar over de vloer geweest. We hebben zelfs al samen een schoolactiviteit gedaan. En toch, en toch. Een vriend van ons denkt dat ze een ochtendhumeur heeft. En inderdaad ’s morgens zegt ze per definitie niets. Dat is handig, dat weten we al. Als je dan bijna tegen elkaar fietst, weet je dat je geen moeite moet doen om sorry of hallo te zeggen, want ze antwoordt toch niet. We besparen ons die moeite. En ik zeg ‘we’, want de hubs krijgt er ook het vliegend van.

Maar ’s avonds is moeilijker. Dan kan het zijn dat ze een babbeltje komt doen, of dat je jezelf belachelijk maakt door goeiedag te zeggen en een blik terugkrijgt van ‘ken ik u?”

Waarom toch zo moeilijk doen? Zeg toch gewoon effe dag! Of knik eens, da’s voor mij al genoeg. Maar doe toch niet zo, kip.