Archief voor maart, 2010

Over maanstenen en ruimteschepen

De was doen van onder andere een zesjarige jongen houdt in dat je de broekzakken goed moet controleren. Wat je daar allemaal uit haalt! Wat je op de foto hieronder ziet, zou voor veel mensen ‘wat rommel’ zijn. Of ‘wat speelgoed’. Misschien is het wel ‘een mooie steen, een speelgoedbal en legoblokjes’. Maar de mama van de zesjarige in kwestie weet wel beter. Neenee, in die broekzak zat niet zomaar wat speelgoed! Waag het niet om dat gewoon bij de rest te gooien of het is ambras in de keet! Wat u hieronder ziet, zijn de ontbrekende stukken van zijn laatste ruimteschip, een bakuganvechter met slechts 520G en – last but not least – een heel bijzondere maansteen.

En ik vind het zó plezant dat ik dat allemaal weet van mijn zoneke, want dat betekent dat we ondanks zijn boze buien toch veel leuke gesprekjes hebben! Hoera!

broekzak

Advertenties

Zonder titel

Fikske is weeral ziek. Veel koorts. Echt heel veel. Tot boven de 40 zelfs. ’s Nachts wordt hij wakker van koorts. Hij had buikpijn. Maar eens de perdolan/nurofen beginnen te werken, speelt hij wel. De dokter maakte van die koorts geen probleem. Kinderen en koorts gaan goed samen. Maar vandaag zou wel de laatste dag moeten zijn. Ik hoop het van harte, want hij is er slecht van.

Ik dan. Ik heb keiveel werk en dat is goed, want ik ben zelfstandig en het werk komt niet vanzelf aangefladderd. Dat moet je verdienen. Dus ik moet nu meer uren doen dan voor mij haalbaar is. Ik wil er namelijk ook een beetje zijn voor mijn kindjes, voor mijn Hubs en ook wel voor mezelf. Ik ben ook zo een kip die vindt dat het leven meer is dan alleen maar werken.

Dan hebben we nog de Hubs. Die zit al 2 weken te sukkelen met zijn knie. Klein accidentje op het werk, in combinatie met teveel sporten resulteert in een ontsteking. Maar daar zijn ze pas na 2 weken achtergekomen. Vorige week ‘mocht’ hij er zelfs mee gaan werken, terwijl hij niet echt een zittend beroep heeft. Na het resultaat van de platen, heeft de dokter er gisteren een dikke spuit in gegeven. Nu mag hij niets meer doen en dan gaat het beteren.

Dat brengt mij naadloos naar mijn ‘pointe’; er valt heel veel op mijn schouders. Onze Jimmy klaarmaken, naar school brengen en gaan halen, ’s nachts opstaan voor het zieke fikske, werken en opruimen voor de poetsvrouw (god zij dank dat zij vandaag komt), koken en afruimen. De Hubs doet wat hij kan, maar ik wil ook dat hij rust zodat het tenminste goed kan genezen. Gelukkig lukt met de auto rijden wel want het is een automaticske. Dus kan hij Fikske straks wel naar oma brengen. En nu is hij er ook mee bezig. Maar toch. Het is redelijk veel. En daarom had ik geen tijd om een gepaste titel te verzinnen. Wat u wel zult begrijpen, hoop ik.

Leuke gesprekjes

Deze ochtend in de auto, op de ring waar ze heel grote werken aan het doen zijn.

Ik: Kijk Fikske, daar, een keigrote machine!
Fikske: Potmasien? Potmasien?
(potmasien = protmachine, ons kinderen hebben een obsessie)

Een beetje verder realiseer ik me dat ik goed moet onthouden welke woorden hij al allemaal kent op 2 jaar en 3 maanden. Deze kwamen deze morgen op weg naar de kribbe aan bod:
– Zie, daar bommer (brommer)
– jon (camion)
– auto (uiteraard)
– fiets (off course)
– alles voor op zijn hoofd is een hoedje, ook een muts
– cakejes (echt héél mooi uitgesproken, met een zuivere “j”)
– gevalle, gevalle, gevalle, gevalle, gevalle, … (er was een klein prutsdingske gevallen en hij kon er niet aan, maar ik ook niet)
– mama, nakdoek (zakdoek)
– dankoe (als hij de zakdoek krijgt)
– ier mama, nakdoek (als hij hem teruggeeft aan mij)
Alles met een zeer franse rrr.

Zou je ze niet opvreten!

De jarige Jimmy

Och arme mijn klein ventje. Deze morgen had hij wat hoofdpijn en geen honger. Maar ook geen koorts. En hij zag het wel zitten om naar school te gaan. Het was vandaag immers ‘zijn feest’ in de klas. Alles stond klaar in een bak. Muffins, fruitsap, geboorteverhaal, fotoalbums, suikerbonen, eerste pamper en zijn eerste body’ke. Hij vond het allemaal schattig en schrok dat hij daar ooit had ingepast 🙂

Dus we gingen naar school en brachten alles samen naar de klas. De juf was zijn kroon al aan het maken en ik legde uit dat hij niet 100% was en dat ze gerust mocht bellen als het niet ging, maar dat hij wel graag kwam om zijn verjaardag te vieren. Alles in orde. Jimmy goedgezind en ik dacht dat het wel snel zou over zijn.

Maar toen ik hem om half 4 ging halen, bleek dat ik fout gedacht had! Ik was nog even een babbeltje aan het doen terwijl ik stond te wachten en ineens zag ik hem staan achter de poort. Een supersjieke kroon op zijn hoofd en een sip gezichtje. Hij had me niet zien staan. Toen ik hem ging halen, moest meteen de kroon af. Iedereen hem maar proficiat wensen en vragen of het leuk was en ik zag op zijn gezicht dat hij zo snel mogelijk naar huis wilde. Weg van de drukte.

Hij had 39,2° koorts. Waarschijnlijk heeft hij zich goed gehouden in de klas, maar eens bij mama, mogen alle remmen los. Hij voelde zich ellendig. En dan had hij ook nog eens de klaspop die mee naar huis mocht voor het weekend! Voor de 2e keer dit schooljaar. De eerste keer was hij dolenthousiast, nu natuurlijk niet.

Hij heeft niet veel gegeten, niet gevraagd om snoep en  ligt nu lekker te slapen. Nurofen tegen de koorts en de hoofdpijn. Hopelijk slaapt hij goed en voelt hij zich morgen beter. Morgen is trouwens zijn échte verjaardag. Wie zou daar nog aan uit kunnen met al die feesten. Hij mag morgen een dagje chillen bij bompa. En dan maar duimen dat hij zaterdag in orde is voor het kinderfeestje!

Groene maaltijdsoep

Zondagmiddag kreeg ik ineens een gezonde inval. We zouden ’s avonds geen tijd hebben om gewoon warm te eten en om toch wat groentjes binnen te hebben, besloot ik de ijskast te plunderen en een maaltijdsoep te fabriceren. Zo gewoon, uit de losse hand en met restjes. Waren we daar ook ineens vanaf. Het resultaat viel me zo goed mee, dat ik het recept op een veilige plek wil bewaren, zijnde hier.

Wat zat erin: prei, courgette, patat, diepvrieskervel, diepvrieserwtjes, kip en kleine pasta (elleboogjes), boter, 2 kippebouillonblokjes, water, bieslook

To do: prei fijnsnijden en stoven in wat boter. Courgette met schil fijnsnijden, patat in kleine stukjes. Alles bij in de pot. Erwtjes erbij. Allemaal heel even laten stoven. Kervel erbij, ca 2 liter water en 2 bouillonblokjes. Aan de kook brengen. Dan 2 kipfilets erbij gooien en mee laten koken. Ongeveer 10 minuten doorkoken. Dan elleboogjes erbij en laten koken (zie verpakking). Nu was dat 7 minuten. Dus in totaal heeft de soep 17 minuten gekookt. Kipfilet eruit nemen, in kleine stukjes snijden en er weer ingooien. In bord scheppen en afwerken met wat verse bieslook.

Lekker lekker! Fikske heeft er 3 borden van gegeten, Jimmy met moeite 5 scheppen. Maar deze moet ik zeker nog eens terugmaken. Want ik ben zeker dat Jimmy ze stiekem wel oké vond. 😉

Groene maaltijdsoep

Jimmy en Fikske

Naar het schijnt werken bloggers met ‘stokjes‘. Normaal moeten die doorgegeven worden, maar ik ga mij daar niets van aantrekken en gewoon meedoen. Voor mij begon het bij annava en tantehilde. Naast de stokjesregel, zal ik ook mijn eigen geen-echte-namenregel moeten breken om een deftig antwoord te kunnen geven. Maar héé, ik ga het risico nemen. Hieronder vind je mijn bijnamen voor de kinders.

Grote zoon
– Spokie
– Sjoeke
– Jimmy
– Protmasien (zo zegt kleine zoon het)
– Stingi (als hij een ‘alles is van mij’ moment heeft)
– Patter
– Brombeertje

Kleine zoon
– Fikske
– Rikske
– Charles-viktoooor
– Protmasjien (zo zegt grote zoon het)
– Rikkie
– Sjoeke
– Klein hooliganneke (het is ne wilde)

Kleine én Grote Zoon
– Venteke
– Schatteke
– Poezewoefke
– Knulleke
– Snulleke (och arme ons kinders, maar het is lief bedoeld)
– Protteke
– Prottie
– Snottie
– Klein bolleke
– Knolleke
– Poepie

En er zijn er nog meer! Het zal hoogstwaarschijnlijk nog verder aangevuld worden. Ik wilde al lang eens werk maken van het kiezen van nicknames voor de zonen. Grote Zoon en Kleine Zoon is wel heel duidelijk, maar het bekt niet lekker. Ik zou voor Jimmy en Fikske willen gaan. Op de duur zal dat wel duidelijk worden wie wie is zeker?

Voel je je geroepen om het stokje verder te verspreiden? Please do!

Over jezelf zijn

De wereld van de bloggers is veranderd voor mij. Ik volgde vroeger wel een paar blogs over mode en grafisch ontwerp. Ik had er zelf ook eentje waar niemand het bestaan van af wist. Maar sinds Twitter is dat veranderd. Er komt zelfs af en toe een reactie en ik zie dat mensen mijn blogje bezoeken. Ik lees nu ook ‘mamablogs’ en leer mensen kennen waar ik anders het bestaan niet van zou weten. En ik vind het heel heel heel plezant.

Ik schreef al eerder over mijn dubbelleven op het wereldwijdeweb. En ik ben blij dat Flavie er is, want onder mijn echte naam, zou ik al die blogs en mensen niet kunnen ontdekken. Ik zou dan niet ‘mezelf zijn’. Daar heeft Heidi Schoefs een leuke post over geschreven. Als Flavie ben ik volledig mezelf, en als mezelf niet volledig. Strange. Omdat ik het veel leuker vind om mezelf te zijn, is Flavie veel actiever op Twitter. Blogsgewijs zijn we aan mekaar gewaagd. Maar mijn ‘publieke ik’ zal nooit veel tekst schrijven. En Flavie zal geen herkenbare beelden gebruiken. En daar zit soms een knelpunt.

Want ik zou soms graag wat leuke foto’s tonen, maar wil voor de buitenwereld anoniem blijven. En als ik die foto’s op mijn publieke blog zet, dan moeten die eerst voorbij het kritische oog van mijn publieke ik passeren. Die publieke blog mag nl. geen mamablog worden. Wikken en wegen. Balans zoeken. The story of life.