Archive for the 'het leven' Category

Virtuele vereenvoudiging

Flavie twittert niet meer. Oké. Misschien had ik dat eerst even moeten aankondigen – uit beleefdheid of zo – maar mijn beslissing was gemaakt en ik was/ben daar blij mee. Stel je voor dat iemand zou zeggen doe het niet. Dan zou ik beginnen twijfelen. Of erger nog, stel je voor dat niemand zou zeggen doe het niet. Dan zou ik pas echt beginnen te twijfelen. Dus deed ik het cold turkey. Ik stopte zo plots dat ik zelfs vergeten ben om een lijstje bij te houden van wie ik terug zou oppikken met mijn andere account.

Ik had er twee, remember? Flavie om ‘mijn goesting te doen’ en een publieke. Plus de blogs. Ik heb amper tijd om één blog in gang houden, laat staan drie. Daar wilde ik al lang in snoeien, daar schreef ik al eerder iets over. Het werd de hoogste tijd voor wat virtuele vereenvoudiging, vond ik. Kiezen dus.

Aangezien ik op mijn real-person-account gevolgd wordt door enkele real-life-peoples, wilde ik die niet deleten. Dus: delete Flavie en metamorfose op de andere account. Daar kabbel ik rustig verder. Ik hoop alleen dat ik op niemand zijn tenen heb getrapt. Want het was natuurlijk wel één grote ‘unfollow all’, terwijl ik velen nog steeds volg, zonder dat ze het weten. Da’s wel raar eilijk. Och ja, en de blogs dat zien we wel.

Bijna!

Eerst een korte situatieschets. Een schoolavond in september. De Man staat met de late, dus ik ben alleen met de Zonen. Ik doe Viktor in bad en in bed, terwijl Casper nog wat TV kijkt. Als ik terug beneden kom, hebben we het volgende gesprek:

Casper: Mama, waar bleef jij zo lang?
Ik: Ik heb Viktor in bad en in bed gedaan. Had ik toch verteld?
Casper: *zeer verontwaardigd en zelfs een beetje boos* Seg mama, ik was mij wel bijna aan het vervelen hé!

Verlof. Just in time.

Wat ben ik een ramp in het schrijven van teksten. Nu heb ik net 2 postjes gedaan op mijn werkblog en ik kreeg er amper een letter bijgeschreven. Echt wel hoog tijd dat het vakantie is!

Het is lang geleden dat ik nog eens over problemen blogde. Wel, ik ga dat nu nog eens doen. Ik wil te veel dingen doen die eigenlijk bijzaak zijn! Bloggen. Niet één blog, neenee, Flavie wil er drie! Twitteren. Niet één account, neenee, Flavie wil er twee! Dan zijn er ook nog al die blogs die ik wil lezen. De mamablogs, de niet-mamablogs, blogs over grafische vormgeving, over fotografie, … Veel te veel. Ik weet echt niet hoe sommigen dat allemaal gedaan krijgen. Want natuurlijk komen Man en Kinders op de eerste plaats. Laat daar geen twijfel over bestaan. Daarbij komen nog de Job, het Huishouden, de Familie, de Vrienden, de Hond, de Kat, de Afwerking van het Huis en de Tuin, en niet te vergeten Mezelf. Niet noodzakelijk in die volgorde.

Soit. Eerst vier weken verlof en dan zien we wel waar ik in moet/wil/kan snoeien.

De eerste Kaka op Het Potje

Oh wat voelde ik me aangesproken bij het lezen van de post ‘Moedermaffia‘ op de blog van @DeHuisvrouw. Als ik over Mijn Kinders begin, geraak ik zelden of nooit uitgepraat. Veel gestoef, geregeld wat geklaag en gigantisch veel gezever over hoe schattig dit en dat toch wel niet is. Dat is zo. Eens ge die kinders hebt, zijt ge daar stapelzot van. Mijn kind schoon kind en al. Dat hoort zo. Ieder kind heeft recht op ouders die hun eigen kinderen de leukste vinden. En zij doet dat ook hoor, ik weet dat. Maar dan in de vorm van keigrappige tekstjes. Well done!

Maar daar gaat deze post eigenlijk niet over. Hij gaat over een Historisch Moment in het leven van ons Fikske. Namelijk zijn allereerste mooi gedraaide Drolletje op Het Potje! En ik was er niet bij! Gelukkig was hij bij zijn oma en hebben ze me onmiddellijk gebeld. Fier dat ik was! De eerste pipi was voor mama (en papa), de eerste kaka voor oma. Zo zijn we allemaal content zeker?

De boekhouding van Het Blauwe Bordje

De bordjes van Ikea. U kent ze ongetwijfeld. Ongeveer half België heeft ze in de keukenkasten zitten en wij ook. Voor de mensen van planeet Reutemeteut: ze komen in 6 kleurtjes: geel, oranje, rood, roos, groen, lichtblauw en donkerblauw. Van het roos willen onze jongens niet eten, dat begrijp ik, dat is voor meisjes. Maar dat ze het gele, groene, oranje, rode of lichtblauwe bord ook niet willen, dat begrijp ik niet. Alleen het donkerblauwe is hot.

’s Morgens werd er niet meer “Alloooo mamaaaa” of “Oempfff, ik wil nog niet opstaaan” gezegd, maar “Mag ik vandaag donkerblauw?” Dát vond ik nu overdreven se. En dus besloot ik om een schema op te stellen. Glashelder en niet vatbaar voor interpretatie. Enter de boekhouding van Het Blauwe Bordje. Sindsdien no more troubles. De rust is wedergekeerd en de bokes met choco gaan vlotjes binnen.

Het Blauwe Bordje

Brakbroeken

Zo zien de meeste van ons kinders hun (jeans)broeken eruit. Erg hé. Ze zijn ondoorgeefbaar van groot naar klein. Sommige T-shirts van Jimmy kan Fikske nog dragen op een ‘hoogdag’, maar broeken zijn uitgesloten. Die zijn nog goed om in de tuin te brakken, en that’s it! Hoe die mannekes soms op hun knieën terechtkomen, ik snap dat niet. Dat moet toch enorm veel pijn doen!

Het plan is om naar de Veritas te trekken voor knielappen. Op ellebogen kan dat nog wel mooi zijn. Dat heet dan een ‘retrolook’. Maar wordt dat op de knieën ook nog gedaan? Ik heb dat precies nog niet veel gezien. Het zou enkel voor brakbroeken zijn zenne. Daar heb je er nooit genoeg van.

Het humeur van de dag

Ik voel dat ik eerst een blogpostje moet uitspuwen alvorens ik deftig kan doorwerken. Wat moet moet…

Hoe komt het toch dat je de ene ochtend goedgezind wakker wordt en de volgende een ramp is? De zon zou een verklaring kunnen zijn, maar dat zie je toch nog niet als je in bed ligt? En nog straffer, je merkt aan de tweets dat er altijd nog mensen slecht geslapen hebben, of slechtgezind zijn. En andersom. Op vrolijke dagen is iedereen vrolijk. Hoe komt dat toch?

Het geeft ergens wel een gevoel van gerust. Er moeten dan toch externe factoren zijn die ervoor zorgen dat veel mensen mijn humeur delen. Of is het omdat je op zo’n momenten meer aangetrokken wordt door gelijkgestemde tweets en de rest onbewust negeert? Ik denk van niet. Nee, humeurtjes  hangen gewoon in de lucht. Goede humeurtjes zijn altijd welkom. En de rottekes die moet je accepteren… Vaak zijn ze weg te jagen met een goed muziekje. Of met Carlton Banks.