Archive for the 'het leven' Category



Zonder titel

Fikske is weeral ziek. Veel koorts. Echt heel veel. Tot boven de 40 zelfs. ’s Nachts wordt hij wakker van koorts. Hij had buikpijn. Maar eens de perdolan/nurofen beginnen te werken, speelt hij wel. De dokter maakte van die koorts geen probleem. Kinderen en koorts gaan goed samen. Maar vandaag zou wel de laatste dag moeten zijn. Ik hoop het van harte, want hij is er slecht van.

Ik dan. Ik heb keiveel werk en dat is goed, want ik ben zelfstandig en het werk komt niet vanzelf aangefladderd. Dat moet je verdienen. Dus ik moet nu meer uren doen dan voor mij haalbaar is. Ik wil er namelijk ook een beetje zijn voor mijn kindjes, voor mijn Hubs en ook wel voor mezelf. Ik ben ook zo een kip die vindt dat het leven meer is dan alleen maar werken.

Dan hebben we nog de Hubs. Die zit al 2 weken te sukkelen met zijn knie. Klein accidentje op het werk, in combinatie met teveel sporten resulteert in een ontsteking. Maar daar zijn ze pas na 2 weken achtergekomen. Vorige week ‘mocht’ hij er zelfs mee gaan werken, terwijl hij niet echt een zittend beroep heeft. Na het resultaat van de platen, heeft de dokter er gisteren een dikke spuit in gegeven. Nu mag hij niets meer doen en dan gaat het beteren.

Dat brengt mij naadloos naar mijn ‘pointe’; er valt heel veel op mijn schouders. Onze Jimmy klaarmaken, naar school brengen en gaan halen, ’s nachts opstaan voor het zieke fikske, werken en opruimen voor de poetsvrouw (god zij dank dat zij vandaag komt), koken en afruimen. De Hubs doet wat hij kan, maar ik wil ook dat hij rust zodat het tenminste goed kan genezen. Gelukkig lukt met de auto rijden wel want het is een automaticske. Dus kan hij Fikske straks wel naar oma brengen. En nu is hij er ook mee bezig. Maar toch. Het is redelijk veel. En daarom had ik geen tijd om een gepaste titel te verzinnen. Wat u wel zult begrijpen, hoop ik.

Advertenties

Over jezelf zijn

De wereld van de bloggers is veranderd voor mij. Ik volgde vroeger wel een paar blogs over mode en grafisch ontwerp. Ik had er zelf ook eentje waar niemand het bestaan van af wist. Maar sinds Twitter is dat veranderd. Er komt zelfs af en toe een reactie en ik zie dat mensen mijn blogje bezoeken. Ik lees nu ook ‘mamablogs’ en leer mensen kennen waar ik anders het bestaan niet van zou weten. En ik vind het heel heel heel plezant.

Ik schreef al eerder over mijn dubbelleven op het wereldwijdeweb. En ik ben blij dat Flavie er is, want onder mijn echte naam, zou ik al die blogs en mensen niet kunnen ontdekken. Ik zou dan niet ‘mezelf zijn’. Daar heeft Heidi Schoefs een leuke post over geschreven. Als Flavie ben ik volledig mezelf, en als mezelf niet volledig. Strange. Omdat ik het veel leuker vind om mezelf te zijn, is Flavie veel actiever op Twitter. Blogsgewijs zijn we aan mekaar gewaagd. Maar mijn ‘publieke ik’ zal nooit veel tekst schrijven. En Flavie zal geen herkenbare beelden gebruiken. En daar zit soms een knelpunt.

Want ik zou soms graag wat leuke foto’s tonen, maar wil voor de buitenwereld anoniem blijven. En als ik die foto’s op mijn publieke blog zet, dan moeten die eerst voorbij het kritische oog van mijn publieke ik passeren. Die publieke blog mag nl. geen mamablog worden. Wikken en wegen. Balans zoeken. The story of life.

De ochtend van vandaag

Ik ben deze morgen zo slechtgezind opgestaan! Ik zag het echt niet zitten om mezelf presentabel te maken en dan nog eens helemaal alleen voor de 2 Zonen te zorgen. Sowieso ben ik geen ochtenmens. Maar de laatste jaren ben ik nog meer heel eventjes slechtgezind. Meestal gaat het over als de Zonen er zijn. Maar vandaag dus niet. Ik heb mijn uiterste best gedaan om het niet op hen uit te werken, maar echt helemaal is dat niet gelukt. Ze vroegen er ook om. Seg, zo zagen! Pfff. Ik was echt content dat Grote Zoon naar school kon gaan en Kleine Zoon naar oma. Lekker rustig werken, zonder gezeur van kinderen. En daar voel ik me dan weer schuldig om, dat ik blij ben dat ik er even niet voor moet zorgen…

Nu is het zo dat ik een alleenwerker ben. Geen collega’s dus om tegen te babbelen. Daarom nog heel eventjes een babbeltje gaan doen met de schoonzus, enkele blogpostjes gelezen, nu dit even schrijven en I’m good. Humeur is terug in orde. Het is al kwart over tien, dus hoog tijd om eindelijk eens aan de dagtaak te beginnen.

Restaurantmanieren

Met kinderen op restaurant gaan is altijd een avontuur. En ik denk dan, vooral met de onze, maar dat zullen nog wel ouders denken. Wij zijn geen opgevers en blijven proberen! Gisteren zijn we voor pizza gegaan in het eetkafee, samen met vrienden die ook 2 zoontjes hebben. Man man man, volgende keer kunnen we beter onder een andere naam reserveren!

Als we op zondag gaan, proberen we vroeg genoeg te reserveren zodat we toch nog op tijd thuis zijn. Maandag school hé. Dus om 17u15 waren we ter plaatse. Een grote tafel voor 8 stond klaar voor ons. Het was er kindvriendelijk, want er was speelgoed voorzien, kinderstoelen, een speciaal kindermenu en zelfs een ikea beker voor Kleine Zoon.

Spokie – zo ga ik Grote Zoon vanaf nu maar noemen, denk ik – is een beetje crazy want één van de andere jongens is zijn beste vriend en ze hadden mekaar al bijna 2 volledige dagen niet gezien. Kleine Zoon – voor hem moet ik nog iets verzinnen – is altijd een beetje crazy wegens 2 jaar en gewoon een gekke peuter. De vierde jongen is vrij rustig.

Waar trek je de grens? Hoe hou je ze op hun stoel? Moeten ze op hun stoel blijven zitten? Voor mij hoeven ze niet op hun stoel te blijven zitten, maar hou het een beetje rustig. Het was niet makkelijk. Ze hadden eigenlijk beter enkele rondjes rond de blok gaan lopen tot het zot eraf was. Speelgoed had ik bij. Meer dan 4 auto’tjes, voor ieder eentje. Maar natuurlijk wilden ze allemaal met dezelfde auto spelen. En Kleine Zoon laat zich niet doen. Met hem kan je nog geen deals maken. Als hij die auto wil, wil hij die auto, geen andere en al helemaal geen vliegtuig.

Het komt erop neer dat het op sommige momenten overdreven druk was, op andere heel leuk en op nog andere om door de grond te zakken van schaamte. Al bij al moeten onze kindjes hun restaurantmanieren nog veel oefenen! Dus we zullen het nog moeten doen.

De kip die meestal niets zegt

Weet je waar ik echt het vliegend sch*t van krijg? Van mensen die de ene dag een vriendelijke babbel doen en de volgende dag hun hoofd draaien als je goeiedag zegt. Ik kan daar niet tegen. Ofwel zeg je ALTIJD dag, ofwel NIET! Kunnen we dat misschien op voorhand even afspreken? Ja?

De madam in kwestie heeft ook kinderen. En die spelen met de onze. We zijn al bij mekaar over de vloer geweest. We hebben zelfs al samen een schoolactiviteit gedaan. En toch, en toch. Een vriend van ons denkt dat ze een ochtendhumeur heeft. En inderdaad ’s morgens zegt ze per definitie niets. Dat is handig, dat weten we al. Als je dan bijna tegen elkaar fietst, weet je dat je geen moeite moet doen om sorry of hallo te zeggen, want ze antwoordt toch niet. We besparen ons die moeite. En ik zeg ‘we’, want de hubs krijgt er ook het vliegend van.

Maar ’s avonds is moeilijker. Dan kan het zijn dat ze een babbeltje komt doen, of dat je jezelf belachelijk maakt door goeiedag te zeggen en een blik terugkrijgt van ‘ken ik u?”

Waarom toch zo moeilijk doen? Zeg toch gewoon effe dag! Of knik eens, da’s voor mij al genoeg. Maar doe toch niet zo, kip.

De kip van de receptie

Onder de boom een Bongobon gekregen! Om te relaxen. Ik heb die bon TWEE jaar geleden gekregen en hij ligt hier nog. En dat is écht niet omdat ik er niet blij mee ben, begrijp me nu niet verkeerd. Maar eerst was ik hoogzwanger, dan had ik een kleine baby, ondertussen waren we aan het bouwen, er moest ook nog verhuisd worden, zonder verlof. Toen had ik mijn mama dezelfde cadeau gegeven zodat we samen konden gaan en dan werd het helemaal lastig om een datum te vinden. Ondertussen zijn we met vier en we hadden datum en plaats afgesproken. So far so good.

Ik bel naar Hotel X om te reserveren, want we zouden de relaxsessie combineren met een lekker diner, een overnachting en de volgende dag shoppen in Maasmechelen Village. De receptioniste zei dat er enkel nog plaats was in de duurdere kamers. Oké, zeg ik, ik bel even om te overleggen en bel u binnen 10 minuutjes terug. Prima, zegt zij. Ik bel mijn compagnons op. Goed, we nemen de duurdere kamers. We gunnen onszelf dat.

Nog geen 5 minuten later bel ik terug naar de madam van het hotel. Maar ik krijg iemand anders aan de lijn. No prob, ik kan bij haar ook wel reserveren. Ik moest trouwens bellen omdat die Bongobon er ook bij moest gereserveerd worden en dat gaat niet online.

  • Zij: Er zijn geen kamers meer vrij die dag.
  • Ik: Hoow, hoe kan da? Ik heb 5 minuutjes geleden gebeld en toen waren er nog minstens 2. Nu plots niet meer?
  • Zij: Neen, er zijn geen kamers meer vrij die dag.
  • Ik (totaal flabbergasted): Hoe kan dat? Zijn die dan op die 5 minuten plots weg?
  • Zij: Maar 5 minuten geleden waren er óók al geen kamers meer vrij.
  • Ik: Maar uw collega zei net van wel?
  • Zij: Er zijn geen kamers meer vrij en 5 minuten geleden waren er ook geen meer.

Ben ik nu een onozel wicht of is dat een onbeschofte receptioniste. Er klopt iets niet. Ofwel heeft haar collega zich vergist en waren er inderdaad geen kamers meer vrij. Kan gebeuren, spijtig voor mij. Ofwel werden de kamers tijdens die 5 minuten gereserveerd. Kan ook gebeuren. Eveneens spijtig voor mij. Of verzin een excuus. Lieg tegen mij. Een leugentje om bestwil, daar heb ik geen problemen mee. Maar doe toch niet zo. Kip.