Archive for the 'rommel' Category

Over maanstenen en ruimteschepen

De was doen van onder andere een zesjarige jongen houdt in dat je de broekzakken goed moet controleren. Wat je daar allemaal uit haalt! Wat je op de foto hieronder ziet, zou voor veel mensen ‘wat rommel’ zijn. Of ‘wat speelgoed’. Misschien is het wel ‘een mooie steen, een speelgoedbal en legoblokjes’. Maar de mama van de zesjarige in kwestie weet wel beter. Neenee, in die broekzak zat niet zomaar wat speelgoed! Waag het niet om dat gewoon bij de rest te gooien of het is ambras in de keet! Wat u hieronder ziet, zijn de ontbrekende stukken van zijn laatste ruimteschip, een bakuganvechter met slechts 520G en – last but not least – een heel bijzondere maansteen.

En ik vind het zó plezant dat ik dat allemaal weet van mijn zoneke, want dat betekent dat we ondanks zijn boze buien toch veel leuke gesprekjes hebben! Hoera!

broekzak

Zonder titel

Fikske is weeral ziek. Veel koorts. Echt heel veel. Tot boven de 40 zelfs. ’s Nachts wordt hij wakker van koorts. Hij had buikpijn. Maar eens de perdolan/nurofen beginnen te werken, speelt hij wel. De dokter maakte van die koorts geen probleem. Kinderen en koorts gaan goed samen. Maar vandaag zou wel de laatste dag moeten zijn. Ik hoop het van harte, want hij is er slecht van.

Ik dan. Ik heb keiveel werk en dat is goed, want ik ben zelfstandig en het werk komt niet vanzelf aangefladderd. Dat moet je verdienen. Dus ik moet nu meer uren doen dan voor mij haalbaar is. Ik wil er namelijk ook een beetje zijn voor mijn kindjes, voor mijn Hubs en ook wel voor mezelf. Ik ben ook zo een kip die vindt dat het leven meer is dan alleen maar werken.

Dan hebben we nog de Hubs. Die zit al 2 weken te sukkelen met zijn knie. Klein accidentje op het werk, in combinatie met teveel sporten resulteert in een ontsteking. Maar daar zijn ze pas na 2 weken achtergekomen. Vorige week ‘mocht’ hij er zelfs mee gaan werken, terwijl hij niet echt een zittend beroep heeft. Na het resultaat van de platen, heeft de dokter er gisteren een dikke spuit in gegeven. Nu mag hij niets meer doen en dan gaat het beteren.

Dat brengt mij naadloos naar mijn ‘pointe’; er valt heel veel op mijn schouders. Onze Jimmy klaarmaken, naar school brengen en gaan halen, ’s nachts opstaan voor het zieke fikske, werken en opruimen voor de poetsvrouw (god zij dank dat zij vandaag komt), koken en afruimen. De Hubs doet wat hij kan, maar ik wil ook dat hij rust zodat het tenminste goed kan genezen. Gelukkig lukt met de auto rijden wel want het is een automaticske. Dus kan hij Fikske straks wel naar oma brengen. En nu is hij er ook mee bezig. Maar toch. Het is redelijk veel. En daarom had ik geen tijd om een gepaste titel te verzinnen. Wat u wel zult begrijpen, hoop ik.

Selectief lui zijn

Ik ben een rommelmie, een prullenmie, een sloddervos. Dat was ik al als kind en hoewel het al fel is verbeterd, ik ben nog steeds een ramp op gebied van ordentelijkheid. Ik slaag er maar niet in om het huis aan de kant te houden. Dat komt deels doordat ik ook een beetje lui ben. Het hangt ervan af waarvoor het is. Als het om te twitteren is, heb ik nog wel wat energie over. Of om iets te gaan eten met vrienden, geen probleem. Maar als de keuken moet opgeruimd worden, of het speelgoed van de kinderen, dan voel ik me ineens zo moe worden. Het gaat wel ieder jaar iets beter. Dus tegen de tijd dat ik met pensioen kan, zal ik een ware Bree Vandecamp geworden zijn. Maar zover zijn we nog lang niet. Dus: we zitten nog in de rommel.

Je zou je ook kunnen afvragen waarom ík altijd alles moet opruimen. Oké, dat van mezelf. Maar waarom ook dat van onze 2 zonen? De hubs zou het zelf wel doen, moest ik een beetje een goed voorbeeld geven. Maar dat doe ik niet, dus ook hij laat geregeld vanalles slingeren.

Het rare is dat 2 heel goede vriendinnen van me heel netjes zijn. De hubs was dat vroeger ook, maar ik heb hem bekeerd. Zou dat dan toch waar zijn van Opposites attract? Maar nu even terug naar de vriendinnen. Toen ik 16 was, ging ik eens bij een van die vriendinnen logeren. Terwijl ik even op haar stond te wachten in de living, had ik de afstandsbediening gepakt om te bekijken en dan weer teruggelegd. Zij vroeg meteen wie dat kaske verlegd had! Alles had zijn plekje. Oké, dat is er natuurlijk los over. Maar als je er komt, eender wanneer, is haar huisje opgeruimd. Ik heb bewondering voor zo’n mensen.

We zijn 10 januari. Voor goede voornemens is het nooit te laat. Ik neem me nu écht eens voor om een voorbeeld te nemen aan de ordelijke vriendinnen. Vandaag heb ik al de zithoek opgeruimd waar eigenlijk hoofdzakelijk speelgoed lag te slingeren. Coldturkey stoppen met rommel zou gevaarlijk zijn om te hervallen, dus laten we het stap voor stap doen. Vandaag enkel de zithoek. Morgen ook de eettafel. Yes, we can!