Archive for the 'twitter' Category

Virtuele vereenvoudiging

Flavie twittert niet meer. Oké. Misschien had ik dat eerst even moeten aankondigen – uit beleefdheid of zo – maar mijn beslissing was gemaakt en ik was/ben daar blij mee. Stel je voor dat iemand zou zeggen doe het niet. Dan zou ik beginnen twijfelen. Of erger nog, stel je voor dat niemand zou zeggen doe het niet. Dan zou ik pas echt beginnen te twijfelen. Dus deed ik het cold turkey. Ik stopte zo plots dat ik zelfs vergeten ben om een lijstje bij te houden van wie ik terug zou oppikken met mijn andere account.

Ik had er twee, remember? Flavie om ‘mijn goesting te doen’ en een publieke. Plus de blogs. Ik heb amper tijd om één blog in gang houden, laat staan drie. Daar wilde ik al lang in snoeien, daar schreef ik al eerder iets over. Het werd de hoogste tijd voor wat virtuele vereenvoudiging, vond ik. Kiezen dus.

Aangezien ik op mijn real-person-account gevolgd wordt door enkele real-life-peoples, wilde ik die niet deleten. Dus: delete Flavie en metamorfose op de andere account. Daar kabbel ik rustig verder. Ik hoop alleen dat ik op niemand zijn tenen heb getrapt. Want het was natuurlijk wel één grote ‘unfollow all’, terwijl ik velen nog steeds volg, zonder dat ze het weten. Da’s wel raar eilijk. Och ja, en de blogs dat zien we wel.

Advertenties

Het humeur van de dag

Ik voel dat ik eerst een blogpostje moet uitspuwen alvorens ik deftig kan doorwerken. Wat moet moet…

Hoe komt het toch dat je de ene ochtend goedgezind wakker wordt en de volgende een ramp is? De zon zou een verklaring kunnen zijn, maar dat zie je toch nog niet als je in bed ligt? En nog straffer, je merkt aan de tweets dat er altijd nog mensen slecht geslapen hebben, of slechtgezind zijn. En andersom. Op vrolijke dagen is iedereen vrolijk. Hoe komt dat toch?

Het geeft ergens wel een gevoel van gerust. Er moeten dan toch externe factoren zijn die ervoor zorgen dat veel mensen mijn humeur delen. Of is het omdat je op zo’n momenten meer aangetrokken wordt door gelijkgestemde tweets en de rest onbewust negeert? Ik denk van niet. Nee, humeurtjes  hangen gewoon in de lucht. Goede humeurtjes zijn altijd welkom. En de rottekes die moet je accepteren… Vaak zijn ze weg te jagen met een goed muziekje. Of met Carlton Banks.

Over jezelf zijn

De wereld van de bloggers is veranderd voor mij. Ik volgde vroeger wel een paar blogs over mode en grafisch ontwerp. Ik had er zelf ook eentje waar niemand het bestaan van af wist. Maar sinds Twitter is dat veranderd. Er komt zelfs af en toe een reactie en ik zie dat mensen mijn blogje bezoeken. Ik lees nu ook ‘mamablogs’ en leer mensen kennen waar ik anders het bestaan niet van zou weten. En ik vind het heel heel heel plezant.

Ik schreef al eerder over mijn dubbelleven op het wereldwijdeweb. En ik ben blij dat Flavie er is, want onder mijn echte naam, zou ik al die blogs en mensen niet kunnen ontdekken. Ik zou dan niet ‘mezelf zijn’. Daar heeft Heidi Schoefs een leuke post over geschreven. Als Flavie ben ik volledig mezelf, en als mezelf niet volledig. Strange. Omdat ik het veel leuker vind om mezelf te zijn, is Flavie veel actiever op Twitter. Blogsgewijs zijn we aan mekaar gewaagd. Maar mijn ‘publieke ik’ zal nooit veel tekst schrijven. En Flavie zal geen herkenbare beelden gebruiken. En daar zit soms een knelpunt.

Want ik zou soms graag wat leuke foto’s tonen, maar wil voor de buitenwereld anoniem blijven. En als ik die foto’s op mijn publieke blog zet, dan moeten die eerst voorbij het kritische oog van mijn publieke ik passeren. Die publieke blog mag nl. geen mamablog worden. Wikken en wegen. Balans zoeken. The story of life.

Mijn dubbelleven

Flavie is mijn nickname. In het echte leven heb ik een voze naam, maar ik heb ermee leren leven 🙂 Als Flavie doe ik mijn goesting. Niemand gaat deze naam linken aan mij en dat is de bedoeling. Want ik heb al gemerkt dat Google snel is in het oppikken van mijn naam waar ik liever niet opgepikt wil worden. Niet dat ik geheimen of schandalen kom vertellen, dat niet, maar … sommige zaken zijn nu eenmaal niet voor iedereen bestemd.

Als beroep doe ik ‘iets in de grafische sector’. Ik ben zelfstandig, dus het is goed als ik makkelijk vindbaar ben op internet, kwestie van klanten te blijven hebben. Die (potentiële) klanten hoeven niet te weten wanneer mijn soep overkookt bijvoorbeeld. Bij nader inzien heeft niemand daar boodschap aan, behalve degene die het mag opkuisen… Maar ik wijk af, volle bak twitteren en bloggen onder mijn echte naam, doe ik niet.

Maar ik wil wel aanwezig zijn op Twitter. Je weet nooit wie je tegenkomt hé. Dus ik heb me ook onder mijn echte naam geregistreerd. Het is nog een beetje zoeken wie ik met welke account volg, maar ik denk wel dat het goed komt. Eerlijk als ik ben, voelt het nu alsof ik sommige Twitterati of Tweeps of Twitteraars of whatever belazer door hen dubbel te volgen. Waarschijnlijk ligt niemand hier wakker van hoor, maar ik heb zin om ze allemaal een DM’ke te sturen met de boodschap “hey, ik ben ook dingske, het is maar dat ge’t weet”. Onozel, I know!