Archive for the 'ventileren' Category

Verlof. Just in time.

Wat ben ik een ramp in het schrijven van teksten. Nu heb ik net 2 postjes gedaan op mijn werkblog en ik kreeg er amper een letter bijgeschreven. Echt wel hoog tijd dat het vakantie is!

Het is lang geleden dat ik nog eens over problemen blogde. Wel, ik ga dat nu nog eens doen. Ik wil te veel dingen doen die eigenlijk bijzaak zijn! Bloggen. Niet één blog, neenee, Flavie wil er drie! Twitteren. Niet één account, neenee, Flavie wil er twee! Dan zijn er ook nog al die blogs die ik wil lezen. De mamablogs, de niet-mamablogs, blogs over grafische vormgeving, over fotografie, … Veel te veel. Ik weet echt niet hoe sommigen dat allemaal gedaan krijgen. Want natuurlijk komen Man en Kinders op de eerste plaats. Laat daar geen twijfel over bestaan. Daarbij komen nog de Job, het Huishouden, de Familie, de Vrienden, de Hond, de Kat, de Afwerking van het Huis en de Tuin, en niet te vergeten Mezelf. Niet noodzakelijk in die volgorde.

Soit. Eerst vier weken verlof en dan zien we wel waar ik in moet/wil/kan snoeien.

Het humeur van de dag

Ik voel dat ik eerst een blogpostje moet uitspuwen alvorens ik deftig kan doorwerken. Wat moet moet…

Hoe komt het toch dat je de ene ochtend goedgezind wakker wordt en de volgende een ramp is? De zon zou een verklaring kunnen zijn, maar dat zie je toch nog niet als je in bed ligt? En nog straffer, je merkt aan de tweets dat er altijd nog mensen slecht geslapen hebben, of slechtgezind zijn. En andersom. Op vrolijke dagen is iedereen vrolijk. Hoe komt dat toch?

Het geeft ergens wel een gevoel van gerust. Er moeten dan toch externe factoren zijn die ervoor zorgen dat veel mensen mijn humeur delen. Of is het omdat je op zo’n momenten meer aangetrokken wordt door gelijkgestemde tweets en de rest onbewust negeert? Ik denk van niet. Nee, humeurtjes  hangen gewoon in de lucht. Goede humeurtjes zijn altijd welkom. En de rottekes die moet je accepteren… Vaak zijn ze weg te jagen met een goed muziekje. Of met Carlton Banks.

Zonder titel

Fikske is weeral ziek. Veel koorts. Echt heel veel. Tot boven de 40 zelfs. ’s Nachts wordt hij wakker van koorts. Hij had buikpijn. Maar eens de perdolan/nurofen beginnen te werken, speelt hij wel. De dokter maakte van die koorts geen probleem. Kinderen en koorts gaan goed samen. Maar vandaag zou wel de laatste dag moeten zijn. Ik hoop het van harte, want hij is er slecht van.

Ik dan. Ik heb keiveel werk en dat is goed, want ik ben zelfstandig en het werk komt niet vanzelf aangefladderd. Dat moet je verdienen. Dus ik moet nu meer uren doen dan voor mij haalbaar is. Ik wil er namelijk ook een beetje zijn voor mijn kindjes, voor mijn Hubs en ook wel voor mezelf. Ik ben ook zo een kip die vindt dat het leven meer is dan alleen maar werken.

Dan hebben we nog de Hubs. Die zit al 2 weken te sukkelen met zijn knie. Klein accidentje op het werk, in combinatie met teveel sporten resulteert in een ontsteking. Maar daar zijn ze pas na 2 weken achtergekomen. Vorige week ‘mocht’ hij er zelfs mee gaan werken, terwijl hij niet echt een zittend beroep heeft. Na het resultaat van de platen, heeft de dokter er gisteren een dikke spuit in gegeven. Nu mag hij niets meer doen en dan gaat het beteren.

Dat brengt mij naadloos naar mijn ‘pointe’; er valt heel veel op mijn schouders. Onze Jimmy klaarmaken, naar school brengen en gaan halen, ’s nachts opstaan voor het zieke fikske, werken en opruimen voor de poetsvrouw (god zij dank dat zij vandaag komt), koken en afruimen. De Hubs doet wat hij kan, maar ik wil ook dat hij rust zodat het tenminste goed kan genezen. Gelukkig lukt met de auto rijden wel want het is een automaticske. Dus kan hij Fikske straks wel naar oma brengen. En nu is hij er ook mee bezig. Maar toch. Het is redelijk veel. En daarom had ik geen tijd om een gepaste titel te verzinnen. Wat u wel zult begrijpen, hoop ik.

De ochtend van vandaag

Ik ben deze morgen zo slechtgezind opgestaan! Ik zag het echt niet zitten om mezelf presentabel te maken en dan nog eens helemaal alleen voor de 2 Zonen te zorgen. Sowieso ben ik geen ochtenmens. Maar de laatste jaren ben ik nog meer heel eventjes slechtgezind. Meestal gaat het over als de Zonen er zijn. Maar vandaag dus niet. Ik heb mijn uiterste best gedaan om het niet op hen uit te werken, maar echt helemaal is dat niet gelukt. Ze vroegen er ook om. Seg, zo zagen! Pfff. Ik was echt content dat Grote Zoon naar school kon gaan en Kleine Zoon naar oma. Lekker rustig werken, zonder gezeur van kinderen. En daar voel ik me dan weer schuldig om, dat ik blij ben dat ik er even niet voor moet zorgen…

Nu is het zo dat ik een alleenwerker ben. Geen collega’s dus om tegen te babbelen. Daarom nog heel eventjes een babbeltje gaan doen met de schoonzus, enkele blogpostjes gelezen, nu dit even schrijven en I’m good. Humeur is terug in orde. Het is al kwart over tien, dus hoog tijd om eindelijk eens aan de dagtaak te beginnen.

De kip die meestal niets zegt

Weet je waar ik echt het vliegend sch*t van krijg? Van mensen die de ene dag een vriendelijke babbel doen en de volgende dag hun hoofd draaien als je goeiedag zegt. Ik kan daar niet tegen. Ofwel zeg je ALTIJD dag, ofwel NIET! Kunnen we dat misschien op voorhand even afspreken? Ja?

De madam in kwestie heeft ook kinderen. En die spelen met de onze. We zijn al bij mekaar over de vloer geweest. We hebben zelfs al samen een schoolactiviteit gedaan. En toch, en toch. Een vriend van ons denkt dat ze een ochtendhumeur heeft. En inderdaad ’s morgens zegt ze per definitie niets. Dat is handig, dat weten we al. Als je dan bijna tegen elkaar fietst, weet je dat je geen moeite moet doen om sorry of hallo te zeggen, want ze antwoordt toch niet. We besparen ons die moeite. En ik zeg ‘we’, want de hubs krijgt er ook het vliegend van.

Maar ’s avonds is moeilijker. Dan kan het zijn dat ze een babbeltje komt doen, of dat je jezelf belachelijk maakt door goeiedag te zeggen en een blik terugkrijgt van ‘ken ik u?”

Waarom toch zo moeilijk doen? Zeg toch gewoon effe dag! Of knik eens, da’s voor mij al genoeg. Maar doe toch niet zo, kip.

De kip van de receptie

Onder de boom een Bongobon gekregen! Om te relaxen. Ik heb die bon TWEE jaar geleden gekregen en hij ligt hier nog. En dat is écht niet omdat ik er niet blij mee ben, begrijp me nu niet verkeerd. Maar eerst was ik hoogzwanger, dan had ik een kleine baby, ondertussen waren we aan het bouwen, er moest ook nog verhuisd worden, zonder verlof. Toen had ik mijn mama dezelfde cadeau gegeven zodat we samen konden gaan en dan werd het helemaal lastig om een datum te vinden. Ondertussen zijn we met vier en we hadden datum en plaats afgesproken. So far so good.

Ik bel naar Hotel X om te reserveren, want we zouden de relaxsessie combineren met een lekker diner, een overnachting en de volgende dag shoppen in Maasmechelen Village. De receptioniste zei dat er enkel nog plaats was in de duurdere kamers. Oké, zeg ik, ik bel even om te overleggen en bel u binnen 10 minuutjes terug. Prima, zegt zij. Ik bel mijn compagnons op. Goed, we nemen de duurdere kamers. We gunnen onszelf dat.

Nog geen 5 minuten later bel ik terug naar de madam van het hotel. Maar ik krijg iemand anders aan de lijn. No prob, ik kan bij haar ook wel reserveren. Ik moest trouwens bellen omdat die Bongobon er ook bij moest gereserveerd worden en dat gaat niet online.

  • Zij: Er zijn geen kamers meer vrij die dag.
  • Ik: Hoow, hoe kan da? Ik heb 5 minuutjes geleden gebeld en toen waren er nog minstens 2. Nu plots niet meer?
  • Zij: Neen, er zijn geen kamers meer vrij die dag.
  • Ik (totaal flabbergasted): Hoe kan dat? Zijn die dan op die 5 minuten plots weg?
  • Zij: Maar 5 minuten geleden waren er óók al geen kamers meer vrij.
  • Ik: Maar uw collega zei net van wel?
  • Zij: Er zijn geen kamers meer vrij en 5 minuten geleden waren er ook geen meer.

Ben ik nu een onozel wicht of is dat een onbeschofte receptioniste. Er klopt iets niet. Ofwel heeft haar collega zich vergist en waren er inderdaad geen kamers meer vrij. Kan gebeuren, spijtig voor mij. Ofwel werden de kamers tijdens die 5 minuten gereserveerd. Kan ook gebeuren. Eveneens spijtig voor mij. Of verzin een excuus. Lieg tegen mij. Een leugentje om bestwil, daar heb ik geen problemen mee. Maar doe toch niet zo. Kip.