Archive for the 'werk' Category

Zonder titel

Fikske is weeral ziek. Veel koorts. Echt heel veel. Tot boven de 40 zelfs. ’s Nachts wordt hij wakker van koorts. Hij had buikpijn. Maar eens de perdolan/nurofen beginnen te werken, speelt hij wel. De dokter maakte van die koorts geen probleem. Kinderen en koorts gaan goed samen. Maar vandaag zou wel de laatste dag moeten zijn. Ik hoop het van harte, want hij is er slecht van.

Ik dan. Ik heb keiveel werk en dat is goed, want ik ben zelfstandig en het werk komt niet vanzelf aangefladderd. Dat moet je verdienen. Dus ik moet nu meer uren doen dan voor mij haalbaar is. Ik wil er namelijk ook een beetje zijn voor mijn kindjes, voor mijn Hubs en ook wel voor mezelf. Ik ben ook zo een kip die vindt dat het leven meer is dan alleen maar werken.

Dan hebben we nog de Hubs. Die zit al 2 weken te sukkelen met zijn knie. Klein accidentje op het werk, in combinatie met teveel sporten resulteert in een ontsteking. Maar daar zijn ze pas na 2 weken achtergekomen. Vorige week ‘mocht’ hij er zelfs mee gaan werken, terwijl hij niet echt een zittend beroep heeft. Na het resultaat van de platen, heeft de dokter er gisteren een dikke spuit in gegeven. Nu mag hij niets meer doen en dan gaat het beteren.

Dat brengt mij naadloos naar mijn ‘pointe’; er valt heel veel op mijn schouders. Onze Jimmy klaarmaken, naar school brengen en gaan halen, ’s nachts opstaan voor het zieke fikske, werken en opruimen voor de poetsvrouw (god zij dank dat zij vandaag komt), koken en afruimen. De Hubs doet wat hij kan, maar ik wil ook dat hij rust zodat het tenminste goed kan genezen. Gelukkig lukt met de auto rijden wel want het is een automaticske. Dus kan hij Fikske straks wel naar oma brengen. En nu is hij er ook mee bezig. Maar toch. Het is redelijk veel. En daarom had ik geen tijd om een gepaste titel te verzinnen. Wat u wel zult begrijpen, hoop ik.

Advertenties

Werken tot een kot in de nacht

Het is niks voor mij. Zo wakker blijven tot 2 uur ’s nachts om een job af te krijgen, ik kan daar niet tegen. Als student was ik ook al niet goed in het doortrekken van nachtjes. Ik functioneer dan niet meer zoals het hoort en de volgende dag al helemaal niet. En in mijn geval moet er de volgende dag terug volle bak gewerkt worden dus het lost niets op. Nu moet ik seffes de klant bellen met de boodschap dat het écht niet mogelijk is om vandaag een eerste proef klaar te krijgen. En hoe raar het ook klinkt, het is in het voordeel van mijn geloofwaardigheid. Want ik had oorspronkelijk begin volgende week doorgegeven als haalbare deadline. Maar ze pitsten er altijd een dagje meer  af. Waarschijnlijk dacht men ‘we kunnen maar proberen, niwoar?’ En gelijk hebben ze. Maar helaas.

De hubs was wel heerlijk solidair. Hij stond met de late en heeft me nog gezelschap gehouden tot 1 uur. Hij had ook nog de keuken verder opgeruimd. Want dat had ik maar half en half gedaan. Sweet hé. Jammer genoeg was hij deze morgen iets minder solidair… Hij kon och arme niet uit zijn bedje! Schattig wel. 🙂 Vrouwen zijn toch superwezens hé.

Allé vooruit, we vliegen er terug in. Deze avond ga ik gewoon naar de Slimste Mens kijken en daarna lekker maffen. Hmmm…

Mijn dubbelleven

Flavie is mijn nickname. In het echte leven heb ik een voze naam, maar ik heb ermee leren leven 🙂 Als Flavie doe ik mijn goesting. Niemand gaat deze naam linken aan mij en dat is de bedoeling. Want ik heb al gemerkt dat Google snel is in het oppikken van mijn naam waar ik liever niet opgepikt wil worden. Niet dat ik geheimen of schandalen kom vertellen, dat niet, maar … sommige zaken zijn nu eenmaal niet voor iedereen bestemd.

Als beroep doe ik ‘iets in de grafische sector’. Ik ben zelfstandig, dus het is goed als ik makkelijk vindbaar ben op internet, kwestie van klanten te blijven hebben. Die (potentiële) klanten hoeven niet te weten wanneer mijn soep overkookt bijvoorbeeld. Bij nader inzien heeft niemand daar boodschap aan, behalve degene die het mag opkuisen… Maar ik wijk af, volle bak twitteren en bloggen onder mijn echte naam, doe ik niet.

Maar ik wil wel aanwezig zijn op Twitter. Je weet nooit wie je tegenkomt hé. Dus ik heb me ook onder mijn echte naam geregistreerd. Het is nog een beetje zoeken wie ik met welke account volg, maar ik denk wel dat het goed komt. Eerlijk als ik ben, voelt het nu alsof ik sommige Twitterati of Tweeps of Twitteraars of whatever belazer door hen dubbel te volgen. Waarschijnlijk ligt niemand hier wakker van hoor, maar ik heb zin om ze allemaal een DM’ke te sturen met de boodschap “hey, ik ben ook dingske, het is maar dat ge’t weet”. Onozel, I know!